Deep plane facelift: wat het is en voor wie

Een deep plane facelift verplaatst niet de huid, maar de diepere weefsellagen van het gelaat. Deze tekst legt uit wat dat betekent, waarin de techniek verschilt van een klassieke facelift en hoe het herstel verloopt.

Wie in de spiegel merkt dat de wang lager staat, dat de plooi tussen neus en mondhoek dieper wordt en dat de kaaklijn vervaagt, komt bij het zoeken naar informatie vaak de term deep plane facelift tegen. Het gaat om een chirurgische techniek waarbij de verouderde positie van de diepere weefsellagen wordt gecorrigeerd, en niet enkel de huid wordt aangetrokken.

Wat is een deep plane facelift

Veroudering van het gelaat is niet alleen een huidverhaal. Onder de huid ligt een laag van vetkussens en steunweefsel die met de jaren naar beneden en naar binnen verschuift. Daardoor ontstaat volumeverlies ter hoogte van het jukbeen, een diepere neus-lippenplooi, een minder scherpe kaaklijn en soms een beginnende onderkin.

Bij een deep plane facelift wordt via een insnede voor en achter het oor gewerkt tot in een dieper vlak. Die volledige eenheid van huid, vet en steunweefsel wordt als één geheel losgemaakt en vervolgens in een hogere, meer natuurlijke positie vastgezet. De huid wordt daarbij niet afzonderlijk op spanning gebracht, wat mee bepaalt hoe het resultaat oogt.

De lagen van het gelaat

Van buiten naar binnen zijn er grofweg vier lagen: de huid, een laag onderhuids vet, het SMAS, en daaronder de dieper gelegen structuren met vetkussens, kauwspier en de takken van de aangezichtszenuw.

SMAS staat voor Superficial Musculo-Aponeurotic System: een dun vlies van bindweefsel en spiervezels dat als een hangmat over de wang en de hals loopt en in verbinding staat met de mimische spieren. Wanneer dat vlies verslapt, zakt alles wat eraan vasthangt mee. Vandaar dat vrijwel elke moderne facelifttechniek op die laag ingrijpt.

“Deep plane” verwijst naar het vlak onder het SMAS. In plaats van het SMAS los te maken van de huid en beide lagen apart te verplaatsen, wordt onder die laag gewerkt en blijven huid, vet en SMAS met elkaar verbonden. Ook de vezelbandjes die de wang aan het onderliggende bot vastzetten, worden op gecontroleerde wijze vrijgemaakt, zodat het weefsel werkelijk kan verplaatsen in plaats van enkel gerekt te worden.

Verschil met een klassieke SMAS-facelift

Bij een klassieke SMAS-facelift wordt de huid eerst losgemaakt van het onderliggende weefsel. Daarna wordt het SMAS apart aangespannen, geplooid of gedeeltelijk weggenomen, en wordt de huid er in tweede tijd overheen gelegd. Dat is een beproefde en veilige techniek die bij veel patiënten een mooi en rustig resultaat geeft.

Het verschil zit in de manier waarop het weefsel beweegt. Doordat bij een deep plane facelift de lagen aan elkaar blijven, verplaatst het gehele wangkussen mee in de gewenste richting. De correctie situeert zich daardoor meer in het middengezicht en in de overgang naar de neus-lippenplooi. De spanning ligt bovendien op het diepe weefsel en niet op de huid.

Welke techniek aangewezen is, hangt af van de anatomie, de huidkwaliteit, de mate van verslapping en de wensen van de patiënt. Beide benaderingen hebben hun plaats.

Verschil met een MACS-lift

Een MACS-lift, voluit Minimal Access Cranial Suspension, en de varianten van de zogenaamde minilift werken via een kortere insnede, meestal enkel voor het oor. Het SMAS wordt met hechtingen verticaal opgehangen aan het vaste bindweefsel ter hoogte van de slaap.

Deze technieken vragen doorgaans een korter herstel en zijn geschikt bij een beperkte tot matige verslapping, vaak bij een jonger gelaat. Bij een uitgesproken verslapping van de hals of bij een sterk afgezakt middengezicht is het bereik ervan beperkter. Het is dus geen kwestie van meer of minder, maar van welke techniek bij welk gelaat past.

Voor wie is de techniek geschikt

• een duidelijk afgezakt middengezicht met verlies van projectie ter hoogte van het jukbeen
• een diepe plooi tussen neus en mondhoek die niet meer met volumebehandeling alleen te corrigeren is
• verslapping ter hoogte van de kaaklijn met beginnende of duidelijke jowls
• een gelaat waarbij oppervlakkigere technieken onvoldoende resultaat zouden geven

Minder geschikt zijn situaties met slechte wondgenezing in de voorgeschiedenis, actief rookgedrag, onbehandelde hoge bloeddruk of stollingsproblemen. Roken verhoogt het risico op wondgenezingsproblemen aanzienlijk; stoppen ruim voor en na de ingreep is een voorwaarde.

Hoe de ingreep verloopt

De ingreep gebeurt onder algemene verdoving of onder diepe sedatie met lokale verdoving, afhankelijk van de omvang. De duur bedraagt doorgaans enkele uren.

De insnede loopt in de haargrens ter hoogte van de slaap, volgt de natuurlijke plooien voor het oor, gaat rond de oorlel en loopt achter het oor verder in de haargrens. Via die toegang wordt het diepe vlak vrijgemaakt en wordt het weefsel opnieuw vastgezet met hechtingen op de vaste steunpunten. Overtollige huid wordt spanningsloos verwijderd. Vaak wordt een klein drainagesysteem geplaatst dat de dag nadien verwijderd wordt.

Herstel week per week

Week 1. Zwelling en blauwe verkleuring, vooral rond de kaaklijn en de hals. Een verband of steunkledij wordt gedragen. Pijn is meestal beperkt en wordt beschreven als spanning of doofheid eerder dan als scherpe pijn. Hechtingen worden doorgaans tussen dag vijf en tien verwijderd.

Week 2 en 3. De blauwe plekken verkleuren en verdwijnen grotendeels. Veel patiënten zijn na twee tot drie weken sociaal presentabel, mogelijk met wat camouflerende make-up. Lichte kantoorarbeid is dan meestal opnieuw mogelijk.

Week 4 tot 6. Sport en inspanning worden doorgaans na vier tot zes weken hervat, in overleg. Het gevoel in de huid voor het oor en in de oorlel keert geleidelijk terug; een verdoofd gevoel dat enkele maanden aanhoudt, is normaal.

Na drie tot twaalf maanden. Het definitieve resultaat wordt beoordeeld wanneer de laatste zwelling verdwenen is en de littekens gerijpt zijn.

Littekens en duurzaamheid

De littekens volgen de natuurlijke plooien en de haargrens en zijn daardoor doorgaans discreet. Ze zijn de eerste maanden roze tot rood en steviger van structuur, en vervagen daarna geleidelijk gedurende ongeveer een jaar. Littekenmassage, siliconegel of -pleisters en consequente zonbescherming ondersteunen dat proces.

Een facelift stopt de veroudering niet. Wat de ingreep doet, is de weefsels terugbrengen naar een vroeger stadium; het verouderingsproces loopt daarna in hetzelfde tempo verder. Levensstijl, zonbelasting, gewichtsschommelingen en genetische aanleg spelen daarbij een rol. Er geldt een inspanningsverbintenis en geen resultaatsverbintenis.

Combinatie met andere ingrepen

Het gelaat veroudert als geheel. Daarom wordt een facelift vaak gecombineerd met een halslift bij losse huid of verticale halsbanden, met een bovenste of onderste ooglidcorrectie wanneer de oogstreek de blik vermoeid doet ogen, met lipofilling van het gelaat om verloren volume aan te vullen, of met een wenkbrauwlift.

Ook de kwaliteit van de huid zelf verandert niet door een facelift. Daarvoor bestaat een regeneratief nazorgtraject.

Consultatie en risico’s

Tijdens een eerste consultatie wordt de anatomie van het gelaat beoordeeld, worden de medische voorgeschiedenis en de medicatie nagekeken en wordt besproken welke techniek aangewezen is. Ook de risico’s komen aan bod: bloeduitstorting, wondgenezingsproblemen, tijdelijke gevoelsvermindering, asymmetrie, littekenvorming en, zeldzaam, een tijdelijke of blijvende zwakte van een tak van de aangezichtszenuw. Nadien volgt een wettelijk voorziene bedenktijd.

Veelgestelde vragen